Het korte antwoord
De Napolitaanse pizza ontstond in de achttiende eeuw als betaalbaar straatvoedsel in Napels. De marinara — tomaat, knoflook, oregano, olijfolie — is de oudste vorm. In 2017 plaatste UNESCO de kunst van de Napolitaanse pizzaiolo op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed.
Straatvoedsel met een functie
Pizza was in Napels het eten van werkende mensen: goedkoop, snel en uit de hand te eten. Tomaat kwam pas laat op tafel, omdat de vrucht in Europa lang als oneetbaar gold.
Marinara en margherita
De marinara dankt zijn naam aan zeelieden, niet aan zeevruchten: hij bevat geen vis. De margherita, met tomaat, mozzarella en basilicum, kreeg zijn naam in de late negentiende eeuw en verbindt de kleuren van de Italiaanse vlag.
Bescherming van het vak
Sinds de jaren negentig leggen Napolitaanse verenigingen de techniek vast: deeg met alleen bloem, water, zout en desem of gist, met de hand gevormd, kort gebakken op hoge temperatuur. Het gaat om vakmanschap, niet om apparatuur.